Kastamonu’nun basın hafızasında ayrı bir yeri olan Siyami Özel, vefatının yıl dönümünde yeniden hatırlandı. Kastamonu İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü, hem gazeteciliğiyle hem de şiirleriyle kente iz bırakmış bu önemli isme yönelik bir anma mesajı paylaştı. Mesaj, sadece bir “hatırlatma” değil, yerel basının emeğine ve kültür dünyasının sürekliliğine dair güçlü bir vurguyu da içinde taşıdı.
Siyami Özel’in adı, Kastamonu’da gazetecilik denince anılan öncü isimlerden biri olarak görülüyor. Özellikle yetiştirdiği gazeteciler, kurduğu matbaa düzeni ve kente kazandırdığı yayın geleneği, bugün bile konuşulan bir miras bırakıyor.
Kurumun anma mesajında öne çıkan vurgu
Kastamonu İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü, anma açıklamasında şu ifadelere yer verdi:
“Kastamonu’nun değerli gazeteci ve şairlerinden, Kastamonu Gazetesi’nin kurucusu Siyami Özel’i vefat yıldönümünde saygı ve rahmetle anıyoruz.
Basın mesleğine olan bağlılığı, dürüst ve cesur haberciliği ile Kastamonu halkının bilgiye ulaşmasında önemli bir rol üstlenmiş, aynı zamanda edebiyat ve şiir alanındaki kültürel zenginliğimizin gelişmesine önemli katkılarda bulunmuştur.
Topluma ve kültüre olan hizmetleriyle örnek teşkil eden Siyami Özel’i bir kez daha rahmet ve saygıyla anıyoruz.”
Bu mesajda öne çıkan nokta, Özel’in yalnızca “gazete çıkaran” bir isim olarak değil, toplumsal sorumluluk duygusu taşıyan bir basın insanı ve kültür emekçisi olarak anılması oldu.
Siyami Özel’in izi: Basın, matbaa ve şiirde Kastamonu
Tekirdağ’da doğan Siyami Özel, eğitim hayatının ardından Kastamonu Lisesi’nden mezun oldu ve Kastamonu’da bir matbaa kurup işletti. Kentin yayın hayatında önemli bir adım sayılan Kastamonu Gazetesi’ni çıkardı, pek çok gazetecinin yetişmesine katkı sağladı. 1970 ile 1974 yılları arasında “Yeni Kastamonu Sanat” adlı dergiyi yayımlaması da, onun kültür sanat tarafını güçlendiren bir dönem olarak anılıyor. Siyami Özel, 5 Mart 1981 tarihinde vefat etti.
Şiirlerinde lirik bir dili toplumcu bir duyarlılıkla buluşturan Özel’in yazıları ve şiirleri farklı süreli yayınlarda yer aldı. Kastamonu ise onun kaleminde kimi zaman sert bir gerçeklik, kimi zaman da imgeye dönüşen bir şehir olarak beliriyor. Bu bakışın izleri, şu dizelerdeki tavırda da hissediliyor: “yedialtmışbeşlik tabanca geco mermi ve kendir tarlaları /elimi kolumu sallayıp geçtim germeç pazarından” ve “Aşkolsun diye yaşadık bu şehri bivefada” sözleri, onun Kastamonu’ya bakarken hem sarsıcı hem de sahici bir dil kurduğunu hatırlatıyor. Abana’ya uzanan şu satırlar ise kentle kurduğu duygusal bağın başka bir yüzünü taşıyor: “Zaman derinliğine duyulurdu Abana’da /Üstümüzde üç yüz yıllık bir çınarın gölgesi…”
